Aap op het menu

Na drie weken de toerist te hebben uitgehangen, is het voor mij weer tijd om de handen uit de mouwen te steken. En dus neem ik het vliegtuig naar Noord-Sulawesi om bij wildlife centre Tasikoki twee weken voor apen, vogels, beren en andere dieren te zorgen.
Alle beesten in dit centrum zijn afkomstig van illegale handelaren of zijn ooit ergens onder slechte omstandigheden als huisdier gehouden. Zo woonde Orang Hutan Bento bijvoorbeeld jarenlang bij een gezin in Manado. Als klein aapje was hij uiteraard heel schattig. Maar nu is Bento een puber van elf die graag een vrouw wil. Ook de menselijke dames komen voor hem in aanmerking en dat levert gevaarlijke situaties op. Bento is extreem sterk en hij laat zijn prooi niet los tot hij zijn doel bereikt heeft.
Ik heb mij bij Tasikoki voornamelijk met de Macaquen bezig gehouden, een aapsoort die thuis hoort in de jungle van Sulawesi, maar helaas zeer ernstig bedreigd wordt. De verzorging begint om zes uur ‘s ochtends met het plukken van takken voor het ontbijt. Daarna maken we ‘enrichments’, oftewel, we verpakken snacks in allerlei mogelijke constructies van takken en bladeren, in de hoop dat ze er zo lang mogelijk mee ‘spelen’. Tussendoor maken we nog een hok schoon en verversen we het
drinkwater.
Er wonen ongeveer 44 Macaquen in Tasikoki. Het zijn niet de meest dankbare dieren. Hoewel ik ze zo’n vier keer per dag iets te eten breng, proberen ze me steeds opnieuw aan te vallen en maken ze dreigende geluiden.
Alleen de lokale keepers die hier werken, kunnen sommige hokken betreden, maar ook dat gaat niet altijd goed. Een van de Orang Hutans vond het nodig om keeper Noldie een tijdje in de houdgreep te houden. Noldies blauwe shirt ligt nu in vijf stukken verspreid door de kooi. Met de keeper gaat het gelukkig goed. Hij mist alleen zijn kledingstuk.

Eigenlijk zou een centrum als Tasikoki niet nodig moeten zijn. Alle vrijwilligers en keepers doen hun uiterste best om het leven van de dieren zo goed mogelijk te laten zijn. Maar in het wild zijn ze natuurlijk veel beter af.
Helaas haalt een groot deel van de Indonesische bevolking hun inkomsten uit de handel in dieren en Macaque en schilpad zijn hier lokale delicatessen. Zo’n 80% van de mensen in de dorpjes heeft de bedreigde aapsoort zo nu en dan op het menu staan. Willie Smits, de oprichter van Tasikoki, vertelt me hoeveel moeite het hem kostte om de gouverneur die op bezoek kwam, ervan te overtuigen dat schildpaddensate geen duurzame maaltijd is. Er is nog een hoop werk aan de winkel in heel Indonesië als het gaat om natuurbehoud.